Foto

Góra Siewierska

2011-08-27T15:46:00.002+02:00

Aby zobaczyć góry, nie trzeba jechać daleko. Wystarczy w miarę wysokie wzniesienie, takie jak Równa Góra (396 m n.p.m) we wsi Góra Siewierska (gmina Psary, powiat będziński) oraz pogodny dzień (najlepiej po mocnych opadach). A widać z niej całkiem sporo. Poniżej dwie panoramy, dalsza i bliższa, obejmujące Chorzów od zachodu (prawa strona zdjęć) po Dąbrowę Górniczą od wschodu (lewa strona zdjęć). W tle natomiast (po prawej stronie) dość wyraźnie widać Beskid Śląski oraz Mały, a także (co prawda bardzo słabo) Babią Górę (mniej więcej środek panoramy). Ze względu na brak teleobiektywu jeszcze większego przybliżenia brak. Dostęp do Równej Góry jest bardzo łatwy, a jej wierzchołek oraz ukształtowanie terenu wokół pozwalają na uprawianie lotniarstwa, paralotniarstwa oraz motolotniarstwa (tak więc może być tłoczno kiedy się tam zjawicie). Pod Równą Górą znajduje się także tor motocrossowy, więc i o ciszę może być trudno.

Wielkofatrzańskie panoramy

2011-08-27T14:30:00.006+02:00

Trzy panoramy z wycieczki na Wielką Fatrę (jak mi się zachce to wrzucę jeszcze jakieś). Wszystkie złożone za pomocą darmowego programu Image Composite Editor, gdyż Autostich odmówił współpracy ze zbyt dużymi plikami. Zarówno program, jak i pasmo górskie gorąco polecam.

Pierwsza panorama (nieco kwadratowa, ale co tam) to widok z podejścia na Ploską (1532 m n.p.m.) w kierunku Borišova (1509 m n.p.m.) i schroniska pod nim (po lewej stronie), pasmo Małej Fatry (za morzem chmur), Šoproň (1370 m n.p.m.) i Javorina (1327 m n.p.m.) na drugim planie oraz na chwilę obecną bliżej niezidentyfikowane pasmo na ostatnim planie po prawej stronie.

Drugi widoczek to Ploská właśnie widziana niemal ze szczytu Šopronia. Po lewej stronie widać Čierny kameň (1479 m n.p.m.), a po prawej (odpowiednio od Ploskiej) szczyty Krížnej (1574 m n.p.m.) i Ostredoka (1592 m n.p.m.), najwyższego szczytu Wielkiej Fatry.

Ostatnia panorama to już spojrzenie na północ z Ostredoka. Widać Małą Fatrę, poszczególne szczyty Wielkiej Fatry, a także nieco tatrzańskich pagórków. Kto odnajdzie na tej panoramie Šoproň z Javoriną i skieruje wzrok nieco nad te szczyty, ujrzy naszą Królową Beskidów - Babią Górę (1725 m n.p.m.).

Schronisko PTTK na Markowych Szczawinach

2011-06-25T15:23:00.011+02:00

Schronisko PTTK na Markowych Szczawinach - pierwszy obiekt stanął w 1906 roku. Obecny budowano w latach 2007-2009. Opinie na jego temat różne, od skrajnie nienawistnych ("to nie jest obiekt dla górołazów, a Hilton jakiś"), przez obojętne ("no... fajny..."), po entuzjastyczne ("nareszcie coś porządnego, zdolnego pomieścić letnie fale wycieczkowe"). Osobiście nowe schronisko zrobiło na mnie pozytywne wrażenie, zarówno pod względem architektonicznym (nie jest to blok, jak na Przysłopie), noclegowym (wyspałem się), jak i wyżywieniowym (dobry był ten schabowy i to bardzo).
Pierwsze dwa zdjęcia to oczywiście sam budynek. Trawki wokół niego już raczej nie będzie...

Po wejściu od razu rzuca się w oczy coś na kształt recepcji, co obecnie służy jako miejsce na ulotki. W przyszłości może tam będzie się załatwiać formalności noclegowe. Nad nią, na ścianie, duży telewizor z jedynym słusznym programem, czyli komunkatami pogodowymi GOPR (aczkolwiek byłoby lepiej, gdyby je aktualizowano częściej - w dniu, w którym tam byłem wyświetlano pogodę z dnia poprzedniego...).Dalej w, nazwijmy to, przedsionku (ozdobionym rycinami panoram z Babiej Góry i okolic) ławeczka pod ścianą, a na przeciw szafka na obuwie zmienne (wejście do części mieszkalnej tylko w nich). Z przedsionka można się dostać do: jadalni, kuchni turystycznej i toalet dla osób niezameldowanych (płatna, 1zł).

Po wędrówce najczęściej dopada nas głód wraz z pragnieniem, więc jadalnia kolejnym przystankiem. Miejsc sporo, duże okna zapewniają świetne oświetlenie sali. Na ścianach wyciągi z uchwał i regulaminów Babiogórskiego Parku Narodowego, zdjęcia gór (także Tatr, tylko dlaczego akurat ich...). Na jednej ze ścian sylwetka dr Hugo Zapałowicza (inicjatora budowy schroniska w tymże miejscu w roku 1906) oraz tablica ze zdjęciami kierowników schroniska w latach 1906-1996. Warto wspomnieć, że zaraz po lewej stronie od wejścia do jadalni stoi regał, a na nim gazety oraz gry planszowe - tych jeszcze w żadnym schronisku PTTK nie widziałem, jedynie w chatkach studenckich.

Po konsumpcji i zameldowaniu czas iść na górę do pokoju - schody póki co nie skrzypią.

Pokoi w sumie sporo, podobno są w stanie pomieścić ponad 100 osób. Poniżej dwa fotopstryki pokoju wieloosobowego.

Po rozpakowaniu wypadałoby się nieco odświeżyć, czyli kolejny cel to łazienka. Prezentuje się nieźle, ciepła woda jest, a zamiast kurków - przycisk. To znaczy naciśnij, myj się, a jak woda przestanie płynąć to naciśnij ponownie - ciekawe rozwiązanie.
Nie zapomniano o turystach, którzy chcieliby sami sobie coś upichcić. Dla nich przygotowano osobne pomieszczenie (wejście na wprost od wejścia do schroniska) - poniżej dwa jego ujęcia. Wrzątek można sobie donieść z bufetu.

Samo schronisko to nie wszystko, co nowe. Na przeciw niego stoi Muzeum Turystyki Górskiej. To akurat jest stare, ale obok (co widać na zdjęciu) kończy się budowa (remont ?) nieco większej chatki i właśnie do niej zostaną przeniesione eksponaty. Co się stanie ze starym ? Nie wiadomo, możliwe, że zostanie (nikomu przecież nie przeszkadza). Możliwe też, że rozbiorą je jak stare schronisko i gdzieś ułożą deseczki, jedną na drugiej. A propo starego schroniska - nie odbudowano go wbrew zapowiedziom. Właśnie na drugim zdjęciu widać (po lewej stronie rozejścia się szlaków) stos desek - to część starego schroniska. Reszta jest gdzieś na dole w Zawoi...

Szklarnik leśny

2011-06-16T22:00:00.000+02:00

Jest takie miejsce niedaleko Tłuczykąta (niedaleko Pniowca - ta mapka powinna działać), gdzie ważki fruwają obecnie w ilościach dość sporych. Szybkie, niecierpliwe i stosunkowo małe. Szczęśliwie jedną dość sporych rozmiarów udało się złapać podczas odpoczynku. I od razu okazała się nią "przedstawicielka" grupy zwierząt objętych ochroną gatunkową oraz wpisanych do Polskiej Czerwonej Księgi (kategoria VU) - szklarnik leśny.

Profi Auto Show 2011

2011-06-13T17:21:00.007+02:00

W dniu 11 czerwca w Województwie Śląskim odbyła się impreza pod nazwą Industriada 2011. Przy okazji po drodze do KWK Katowice autor tejże strony zajrzał (po raz pierwszy w życiu) do Spodka na targi motoryzacyjne - ProfiAuto Show 2011. Poniżej kilka foto-pstryków.

Przy wejściu samochody terenowe, reprezentacja policji w postaci motoru, osobówki i van-a wraz z załogą i tor gokartowy. Oprócz tego na zewnątrz ustawiano scenę, obok można było się zaopatrzyć w pieczoną kiełbaskę oraz napój, a nieco dalej można było spróbować sił jeżdżąc quadem.

A propo napojów - te z wyjątkową sumiennością konfiskowała ochrona przy wejściu tłumacząc, iż jest to impreza masowa i ustawa nie zezwala na wniesienie własnych trunków... (a poza tym organizator musi zarobić, więc można kupić napój wraz z kiełbaską...)

W antresoli rozstawili się wystawcy sprżetu, gazet, itp., a to co najważniejsze umiejscowiono oczywiście na płycie głównej hali. I dwa zdjęcia z jednego z wejść - jak widać zainteresowanie spore.

Kilka ujęć bohaterów imprezy - Porsche Carrera, Subaru Impreza, Chevrolet Orlando oraz cztery Harleye Davidsony z tyskiego oddziału Hells Angels.

Były także atrakcje dla dużych i małych chłopców, czyli symulatory jazdy zarówno bolidem, jak i "zwykłym" samochodem sportowym - zabawa przednia.

Również dla kinomaniaków i imprezowiczów znalazł się samochód, a jego możliwości pokazywano z pomocą Kylie Minogue.

Tymczasem na płycie lodowiska wystawili się producenci sprzętu dla warsztatów samochodowych. Był też miernik siły uderzenia - każdy powinien kojarzyć z filmów amerykańskich - gumowy młotek, punkt, zamach, uderzenie, dzwonek i wynik.

Oprócz tego w paru miejscach można było obejrzeć z czego nasz pojazd jest zbudowany (lub z czego chcielibyśmy, aby był). Poniżej sprzęgło samonastawne (SAC) z dwumasowym kołem zamachowym.

I w ten oto sposób dotarliśmy do ostatniej "atrakcji" imprezy - czyli dziewczyn. Tak, one są nieodzownym elementem tego typu targów. I zapewne z ich powodu (a nie autek) duzi chłopcy pojawiają się na imprezach samochodowych (no, może nie wszyscy, są tacy, dla których motoryzacja jest ważniejsza... lub test aparatu w trudnych warunkach oświetleniowych...). Tak, czy inaczej oto one - hostessy, policjantki i pomoc drogowa.

Kirkut w Wielowsi

2011-05-28T13:46:00.003+02:00

Jadąc od strony miejscowości Wojska do Wielowsi, po prawej stronie drogi stoi znak informujący o położonym 600 metrów dalej kirkucie. W zagajniku, który doskonale widać z drogi znajduje się około 200 macew (nagrobków).

Przed wejściem znajduje się tablica informacyjna o obiekcie (a także ławki, stoły i kosze na śmieci).

Wejście jest nieogrodzone, swobodnie można poruszać się po całym kirkucie, uważając oczywiście na leżące tu i ówdzie macewy.

Kilka zbliżeń macew oraz symboli w ich górnej części, które oprócz wartości dekoracyjnych opisywały cechy, płeć lub przyczynę śmierci.

A to dwa wspomniane w opisie tablicy dęby - Jonatan i Król Salomon.

Myliłby się ten, kto myślał, iż jest to miejsce puste. O tej porze roku kirkut zamieszkuje dość liczna populacja chrabąszczy majowych, które co chwilę spadają z drzew, a następnie próbują wzlecieć z powrotem.

Zamek w Starych Tarnowicach

2010-12-20T17:14:00.000+01:00

Kilkanaście zdjęć z Kompleksu Zamkowego w Starych Tarnowicach, dzielnicy Tarnowskich Gór. Zdjęcia wykonane aparatem Nikon D60. Odnowa zamku powinna zakończyć się w czerwcu 2011 roku. Znajdować się w nim będą pracownie rzemieślnicze oraz kilka sal z ekspozycją. Projekt dofinansowany z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, czyli taki stan rzeczy będzie trwał co najmniej 5 lat (więc gminna plotka o hotelu jest nieprawdziwa).

Brzydkie oblicza gór

2010-09-30T18:01:00.000+02:00

Tak, góry mogą być brzydkie - oczywiście to ocena subiektywna. Poniższe panoramy zostały wykonane w Beskidzie Śląskim. Pierwsza po zejściu z Malinowskiej Skały (1152 m n.p.m.) w kierunku Skrzycznego (1257 m n.p.m.), reszta z lub wokół Baraniej Góry (1220 m n.p.m.).
Może i widoki są (w sensie odległości, widoczności). Może lepiej poszczególne rejony widać. Ale dla mnie stoki pełne pniaków, łyse, z widocznymi ścieżkami/drogami nie są atrakcyjne.
Według oficjalnych informacji obecny stan to efekt wiatrołomów, owadów (Kornik drukarz), grzybów i poniekąd człowieka - nawet tablice poustawiano w paru miejscach odnośnie stanu lasów świerkowych.
Tak, czy inaczej Beskid Śląski przez najbliższe kilkanaście lat będę omijał szerokim łukiem - nie tylko z powyższego powodu - "stonki turystycznej" też nie lubię ;)
A tak na marginesie w Beskidzie Żywieckim w okolicach Hali Boraczej, Romanki i Muńcuła dzieje się to samo...

Schroniska dwa i motyl

2010-07-26T19:34:00.001+02:00

Niezbyt udany pod względem pogody wyjazd w Beskid Żywiecki zaowocował dwoma panoramami i jednym motylem. Tym jedynym okazał się listkowiec cytrynek, który raczył usiąść na dłużej niż zwykle.

Panoramy to schroniska na Hali Rysiance (1322 m n.p.m.) oraz Krawców Wierch (1064 m n.p.m.). Z powodu obfitych opadów przez resztę wycieczki aparat spoczywał w plecaku...

Panoramicznie - Beskid Mały i Śląski

2010-05-04T12:55:00.002+02:00

Sześć panoram z kwietniowego wypadu w Beskid Mały oraz Śląski.
Na początek Czupel (933 m n.p.m. - główne pasmo na pierwszym planie) górujący nad Wilkowicami oraz Hrobacza Łąka (828 m n.p.m. - w tle po lewej stronie) - spojrzenie od strony Bystrej z niebieskiego szlaku prowadzącego na Klimczok (1117 m n.p.m.).

Dwie kolejne panoramy to nartostrady (chyba) z okolic Klimczoka. Dość szerokie, całkiem ich sporo w okolicy, no i latem, jak widać na drugim zdjęciu, można na rowerze spokojnie wjechać na szczyt.

A teraz schroniska. Pierwsze to "Klimczok" wraz ze szczytem w tle. Drugie to "Równica". W obydwu nocowałem, ale subiektywnie polecam jedynie to pierwsze (nie, cena nie jest decydującym czynnikiem opinii).

Na koniec czerwony szlak niemal spod samego schroniska na Równicy (885 m n.p.m.). Widok na Ustroń Polanę, Wielką Czantorię (995 m n.p.m.) wraz z wyciągiem oraz stacją górną, Wielki Soszów (886 m n.p.m.) oraz Wielki Stożek (979 m n.p.m).

Puszczyk uralski

2009-10-13T15:13:00.000+02:00

Pierwszego dnia wędrówki przez łącznie trzy pasma górskie autor zobaczył zwierza. I postanowił go upolować. I upolował. Prawie. Był to (zdjęcia kiepskiej jakości, ale mam nadzieję, że został poprawnie zidentyfikowany) puszczyk uralski i siedział na drzewie dokładnie na szczycie Łysiny (891 m n.p.m.) w Beskidzie Makowskim.

Klub Jeździecki LIDER w Radzionkowie

2009-05-19T20:14:00.000+02:00

Jadąc wzdłuż drogi wojewódzkiej nr 911, na wysokości Radzionkowa (skrzyżowanie z ulicą Anieli Krzywoń) można zauważyć kompleks sportowy - Klub Jeździecki LIDER. Ośrodek istnieje od 2007 roku, jest przeznaczony dla dresażu (ujeżdżania) i jedynie dla zawodowców (w tym reprezentantów Polski) - zwolennicy rekreacji muszą obejść się smakiem w tym przypadku. Oprócz czworoboków, widowni, stajni i innych elementów związanych z tą dyscypliną olimpijską w ośrodku można zaspokoić apetyt, a także wyspać się - restauracja i hotel są do dyspozycji każdego. Poniżej oczywiście zdjęcia ośrodka oraz ogólna panorama, czyli co widać ze wspomnianej drogi wojewódzkiej nr 911. Podobnie jak w poprzednim wpisie zostały one wykonane za pomocą lustrzanki cyfrowej Konica Minolta Dynax 5D z kitowym obiektywem.

Mini-Zoo w świerklanieckim parku

2009-05-18T19:03:00.000+02:00

Wpis nieco inny niż poprzednie. Na 3 dni udało mi się wypożyczyć lustrzankę cyfrową Konica Minolta Dynax 5D (z obiektywem kitowym) i poniższe zdjęcia właśnie nią zostały zrobione.
Mając do dyspozycji inny aparat od posiadanego wybrałem się do parku w Świerklańcu i zawędrowałem do tamtejszego mini-zoo. Zdziwiony istnieniem takiego miejsca i bezpłatnym wejściem (jest skarbonka "co łaska" na utrzymanie zwierzaków) postanowiłem nieco pobawić się lustrzanką. No cóż - zdjęcia artystyczne nie są, ale różnica w obsłudze i w jakości zdjęć zdecydowanie jest i to oczywiście na korzyść lustrzanki. Wszystkie zdjęcia zmniejszone do szerokości 1600 pikseli (tyle maksymalnie można na tej stronie umieścić) i z zachowaniem proporcji 3:2, tak jak oryginały.
Mini-zoo składa się z kilku wybiegów dla ssaków roślinożernych, jednej klatki z wiecznie głodnymi królikami miniaturowymi i chomikami oraz kilku klatek z ptakami w osobnym budynku.
Na początek nie zwiastujące niczego ciekawego wejście oraz znajdująca się w połowie całego terenu sadzawka z rybkami.

Bażanty. Na pierwszych dwóch - bażant złocisty cynamonowy (chyba). Dalej bażant złocisty i bażant królewski (ten z długim ogonem).

Pawie indyjskie - samiec i samica.

Wspomniane chomiki i zażywający kąpieli słonecznych osobnik z rodziny świniowatych (nie chciało wstać, to i nie wiem co to było dokładnie).

Daniele, lamy, konie i krowy mięsne.

Na koniec kózka - oczywiście karmiona przez zwiedzających. Tak jak lamy mają na tyłach wybiegu stelaże z pokarmem, ale jak tylko zauważą ludzi przy ogrodzeniu natychmiast się kierują w ich kierunku. A ludzie, jak to ludzie - nakarmić muszą - szczególnie chętne są dzieci choć ręka należy do mężczyzny, żonatego.

Krokusy, Tatry, zapora

2009-04-29T12:56:00.001+02:00

Kilka zdjęć z 2-dniowej wycieczki do Doliny Chochołowskiej. Obejmowała ona (wycieczka, nie Dolina) podziwianie krokusów, wejście na Grzesia (1653 m n.p.m.) i Rakoń (1879 m n.p.m.), nocleg w schronisku na Polanie Chochołowskiej (1150 m n.p.m.) i powrót między innymi przez budowaną od 1986 roku zaporę w Świnnej Porębie. Panoramy z okolic schroniska, obydwu szczytów oraz z zapory - w sumie podpisane w tytułach plików, więc wiadomo gdzie, i w którym kierunku robione). Poza tym krokusy, tablica upamiętniająca polskie przedsięwzięcie techniczne - lot balonem stratosferycznym Gwiazda Polski oraz tablica informacyjna na temat wspomnianej wyżej zapory na rzece Skawie.

Wiosennie

2009-04-14T21:24:00.000+02:00

Sezon rowerowo-fotograficzny rozpoczęty, a że długo nic tu nie wrzucałem to takie dwa zdjęcia tu umieszczam. Z lewej dwie ropuchy szare (bufo bufo) w pozycji godowej (amplexus) - z prawej jeden z najbardziej barwnych ptaków w Polsce, czyli bażant.

Zima 2009

2009-02-18T12:20:00.000+01:00

W przeciwieństwie do lat poprzednich mamy zimę. I to wartą uwiecznienia, bo nie wiadomo kiedy znów nas odwiedzi. Zdjęcia tak jak niegdyś - z parku GCR. Niewiele i nie tak dobre jak wówczas, ale przynajmniej jest śnieg i odpowiednie zachmurzenie.

Beskid Mały

2008-10-20T19:14:00.002+02:00

Wpis zawiera część zdjęć z trzech wycieczek w tytułowe pasmo:
- z Inwałdu przez Groń Jana Pawła II, Żurawnicę do Suchej Beskidzkiej;
- z miejscowości Kozy przez Hrobaczą Łąkę, Magurkę Wilkowicką, Czupel do Łodygowic;
- 3-dniowy pobyt w chatce studenckiej pod Potrójną.

Na początek wschodnia część pasma i schronisko na Groniu Jana Pawła II (890 m n.p.m.); pod Leskowcem (922 m n.p.m.). Powyżej schroniska znajduje się kaplica, ale autor złapał lenia i nie sfotografował jej.

Następne dwa obiekty turystyczne znajdują się w zachodniej części Beskidu Małego - Hrobacza Łąka (828 m n.p.m.) oraz schronisko na Magurce Wilkowickiej (909 m n.p.m.). Powyżej schroniska na Hrobaczej Łące na pamiątkę dwutysiąclecia chrześcijaństwa w 2002 roku ustawiono stalowy krzyż o wysokości 35m (nawet tabliczka z parametrami jeszcze wisi).

Za Magurką w kierunku zachodnim znajduje się Czupel- najwyższy szczyt Beskidu Małego (933 m n.p.m.) - widać stamtąd wspomnianą Hrobaczą Łąkę, zaporę Porąbka oraz zbiornik wodny elektrowni szczytowo-pompowej na górze Żar (Elektrownia Porąbka-Żar). Na ostatniej panoramie widok na Czupel z pól Łodygowic.

Kolejne zdjęcia to ponownie wschodni część Beskidu Małego i chatka studencka pod Potrójną. Zewnątrz, wewnątrz, kuchnia (wraz z tym, co można w niej przyrządzić, a mianowicie pulpą - niektórzy zajadali się jeszcze grzybkami, a borowiki jak widać dorodne rosły), "łazienka", sala balowa z gitarami i pianinem, rozkład pokoi. Nieco poniżej chatki znajduje się również oddział Banku Śląskiego, czynny 24h/dobę, przyjmujący depozyty w każdej postaci ;)

Na południe od Smrekowicy (901 m n.p.m.) w lesie znajdują się dwa twory natury - wodospad Dusica oraz Grota Komonieckiego. Są zaznaczone na mapie, aczkolwiek nie prowadzi do nich żaden szlak, a jedynie leśne dróżki - tylko trzeba je znaleźć, lecz nie było to żadnym problemem dla grupy studentów ;)

Ostatnie dwa zdjęcia to zbiornik wodny na górze Żar z bliska oraz tablica informacyjna z parametrami obiektu.

Żmija zygzakowata

2008-09-30T12:20:00.001+02:00

Wreszcie, po wielu staraniach udało mi się napotkać jedynego jadowitego węża w Polsce - żmiję zygzakowatą. Stało się to podczas wędrówki zielonym szlakiem z Hali Lipowskiej (1324 m n.p.m.) na Halę Boraczą (854 m n.p.m.) w Beskidzie Żywieckim. Niedługa i szczupła, rozciągnięta wzdłuż ścieżki wygrzewała się w słońcu - lub też zrobiła sobie przystanek w poszukiwaniu jakiejś ofiary. Zauważyłem ją w ostatniej chwili i nadszedł czas na decyzję - pociąg (na który ostatecznie zdążyłem), czy zdjęcia. W rezultacie zrobiłem około 15 ujęć i nakręciłem jeden film w momencie, gdy zirytowana żmijka postanowiła odpełznąć w spokojniejsze miejsce. Poniżej 4 zdjęcia, film można uzyskać drogą mailową na życzenie.

Araneus

2008-09-15T18:40:00.001+02:00

Araneus to łacińska nazwa pająka z rodziny krzyżakowatych. W poprzedniej notce był jeden znaleziony nad zbiornikiem wodnym. W tej jest dzisiejszy gość mojej klatki schodowej. Z opisu Wikipedii można wysnuć założenie, że była to samica - średnica odwłoka wynosiła co najmniej 20mm. Jaki to jest konkretnie gatunek krzyżaka póki co nie wiem - może na forum przyrodniczym mi go zidentyfikują :)

Bo na ryby jedzie się po to...

2008-09-11T12:53:00.001+02:00

...aby fotografować wszystko oprócz nich. Na poniższych zdjęciach rezydenci akwenu Dzierżno Małe: pająk krzyżak (ech, gdyby tego liścia nie było w kadrze...) wraz z niezidentyfikowanym kolegą, czapla siwa, szczeżuja wielka. Ryb nie było... nawet jednego brania...

Owadzi wpis

2008-06-23T17:29:00.001+02:00

Maja jest - a gdzie Gucio ? Parę osób stwierdziło, że to pierwsze zdjęcie jest całkiem niezłe, ale nie jestem co do tego przekonany.

Mucha. Zielona. Mała. Szybka. I to tyle co mogę o niej powiedzieć ;)

Kolejny okaz - lśniak szmaragdek. Dość długo nie mogłem zidentyfikować tego zwierza i mocno się zdziwiłem kiedy mi napisano, że to motyl.

Na koniec inny motyl, tym razem nocny - niedźwiedziówka babkówka. Pierwszy kolorowy motyl ustrzelony w tym roku.

Tychy - Muzeum Browaru

2008-05-10T18:29:00.001+02:00

Dnia 9 maja 2008 roku grupa studentów zamiast zgłębiać tajniki wiedzy na swej uczelni... wybrała się na wycieczkę - w tym przypadku do Browaru w Tychach. Tutaj link do krótkiej relacji z takiej wycieczki - niech nie zwiedzie was data tego dokumentu, mimo iż napisany w 2004 roku jest nadal aktualny, jeśli chodzi o trasę zwiedzania. Aczkolwiek godziny otwarcia, rezerwacje, itp. lepiej sprawdzić bezpośrednio na stronie muzeum. Czego nie ma na ich stronie to linie autobusowe jakie kursują przez przystanek "Tychy Browar" z centrum Katowic. Jeśli chodzi o MZK Tychy to są to linie "4" i "400". W przypadku KZK GOP jest to linia "688".
Autor notki którą właśnie czytacie miał okazję być już wcześniej w browarze żywieckim. Porównanie wypada zdecydowanie na korzyść Żywca (ocena subiektywna oczywiście). Część historyczna bardziej rozbudowana (więcej szczegółów, eksponatów), część przemysłowa również - po prostu w Żywcu czułem się zdecydowanie lepiej w tamtejszym muzeum. Pomijam już zakaz robienia zdjęć w Tychach (a czego nie ma w Żywcu) w części przemysłowej, którego o dziwo przestrzegałem ;) Za to robiłem zdjęcia w innych miejscach, w wyniku czego dwukrotnie została zwrócona mi uwaga, abym nie odłączał się od grupy ;)
Dużym plusem browaru tyskiego jest opłata za zwiedzanie - a właściwie jej brak. Niestety, od września 2008 roku opłaty zostaną wprowadzone (na dzień dzisiejszy jeszcze nie wiadomo w jakiej wysokości).
Ogólnie polecam zwiedzenie tego obiektu - najlepiej przed wybraniem się do Żywca.

Na zdjęciach kolejno. Wejście do muzeum, kasa i kanapy w piwnicy gdzie po zakończeniu zwiedzania można oddać się degustacji piwa Tyskie. Następnie 5 zdjęć z eksponatami z części historycznej browaru. Po przejściu szlakiem historii - około 20-minutowy film (niestety projektor do wyświetlania filmu w technologii 3D był w naprawie...)

To już zabytkowa warzelnia numer III, zbudowana w latach 1915-1917 - wciąż w użyciu. Na trzecim zdjęciu zwieńczenie filara, a na nim kufel z napisem "§11". Jest to odwołanie do Kodeksu Hammurabiego, w którym czytamy, iż kto dopuścił się fałszowania piwa lub oszukiwania przy jego sprzedaży, ten będzie w tym piwie utopiony. Dość surowa kara, więc jak widać poważnie podchodzono do przemysłu piwnego już od wielu tysięcy lat.

Poniżej willa mistrza browarnianego Juliusza Müllera, dyrektora browaru. Wokół częściowo zachowany park, a przed samą willą obelisk. Niecodzienna sprawa z tym obeliskiem, ponieważ został on postawiony przez właściciela browaru, Księcia Pszczyńskiego, z rodu Hochberg (von Pless), Jana Henryka XI (czyli pracodawcę) mistrzowi Müllerowi (czyli pracobiorcy) - zaprawdę wielkim mistrzem musiał być Juliusz Müller. Nieco więcej o mistrzu w tym PDF-ie.

Ostatnie zdjęcie to kadr z części przemysłowej browaru, dokąd zaprowadziła nas przewodniczka, a konkretniej do butelkowni.

Ponownie one...

2008-04-15T18:25:00.000+02:00

One, czyli motyle. Tym razem przedstawiciele motyli "nadrzewnych" ;) - z lewej rusałka żałobnik (wreszcie udało się ją upolować) i rusałka pawik z prawej.

Na kolejnych także coś co już było - jaszczurka zwinka. Chyba jeszcze senny, ledwo przebudzony okaz, gdyż wytrwała w tej pozycji ponad 8 minut, podczas których zrobiłem 18 zdjęć ;) Teraz pozostaje zapytać, czy aby dobre te zdjęcia wyszły i jest się czym chwalić ;) A nawet jeśli nie ma, to i tak przyjemniejsze takie spędzanie czasu, niż siedzenie na wykładach na uczelni :D

Park GCR w porze "nijakiej"

2008-02-26T14:35:00.001+01:00

Zimy w zasadzie już nie ma (heh, tak jakby w ogóle była w tym roku...), wiosny też jeszcze nie. Ale na rower można już się swobodnie wybrać, co też uczyniłem.
Na zdjęciach park GCR w porze... nijakiej, bo ani biało, ani zielono... - pierwsze pięć to małe rozlewisko Dramy wraz z zrekonstruowanymi murami wokół dawnej siedziby Donnersmarcków (trafić tam można trzymając się niebieskiego szlaku), trzy kolejne to okolice Szybu "Sylwester" (jedno z zejść do Sztolni Czarnego Pstrąga).

Panoramicznie, część druga

2008-01-18T19:09:00.000+01:00

Może nie tak do końca panoramiczne w ścisłym tego słowa znaczeniu, ale wszystkie składane z kilku zdjęć.
Na początek trzy panoramy z Tatr Zachodnich. Pierwsza to widok z Siwego Wierchu w kierunku Brestovej i Salatyna - dwie następne przedstawiają polską część - może Adaś zidentyfikuje poszczególne szczyty ;)

Karolinka i Karlik w Rosarium na terenie Wojewódzkiego Parku Kultury i Wypoczynku im. Gen. Jerzego Ziętka w Chorzowie.

Część Tarnowskich Gór z dachu jednej z kamienic - jak się ma okazję do wchodzenia na dach to należy korzystać ;)

Wieczorne zdjęcia działa przeciwpancernego (pomnika poświeconego artylerzystom poległym w latach 1939-45) u zbiegu ulic Opatowickiej i Opolskiej w Tarnowskich Górach. Na trzecim zdjęciu "dwupasmówka" w Starych Tarnowicach na osiedlu Przyjaźń.

Na koniec nie panorama, ale też składane zdjęcie - Pałac w Szałszy raz jeszcze.

Kolejna wyprawa w Beskid Żywiecki

2007-11-04T21:15:00.000+01:00

Po raz kolejny była chatka studencka (obecnie prywatna chatka) w Sopotni Wielkiej stała się naszym domem na trzy dni. Tym razem mieszkaliśmy w domku na drugim zdjęciu. Piec (z suszącymi się naszymi butami), kuchnia i jadalnia na kolejnych zdjęciach. Ogólnie wszystko w remoncie, a obiecanej sauny brak ;) Panoramkowe zdjęcia kuchni i jadalni są kiepskiej jakości, gdyż nie miałem serca budzić naczelnego śpiocha, czyli organizatora wycieczki, w celu otrzymania statywu.

Hotel na Hali Miziowej widziany z czarnego szlaku oraz trzy zdjęcia z wnętrza. No i panoramka z tego samego miejsca co pierwsze zdjęcie. Pogoda nie dopisała w ten dzień: deszcz, błoto, wiatr i niska temperatura.

Ponieważ w trakcie schodzenia z Pilska w kierunku Trzech Kopców (1216 m n.p.m.) doszliśmy do wniosku, że w ciemnościach nie będzie się zbyt dobrze chodzić (niby były 2 latarki na 5 osób...) to skręciliśmy w pewnym momencie na dróżkę do Sopotni Wielkiej Kolonii. I po paru minutach natknęliśmy się na szopę. Otworzyliśmy ją, a w środku - stół, łóżka i materace, zakąski (w tym ogórki i musztarda), świeczki, miejsce na ognisko... Z pewnych względów jednak nie zostaliśmy i jednynie obfotografowaliśmy całą szopę, zamknęliśmy i poszliśmy dalej przed siebie.

Kolej na Halę Rysiankę z zewnątrz i wewnątrz, a także na widok w kierunku Pilska i Babiej Góry (panorama). Widać było również Tatry i Małą Fatrę, ale zbyt słabo, żeby wyszło dobre zdjęcie. Zapowiadało się na piękny dzień, ale po południu znów deszcz.

Nie tylko Tatry mogą pochwalić się łańcuchami - Beskid Żywiecki również ma co najmniej jeden - na czerwonym szlaku z Hali Rysianki do Węgierskiej Górki. Na ostatnim zdjęciu stacja turystyczna Słowianka (856 m n.p.m.).

Muzeum Miejskie w Żywcu

2007-10-31T19:02:00.000+01:00

Żywieckie muzeum to chyba jedno z nielicznych polskich muzeów, w którym można niemal swobodnie fotografować (6 zł/aparat). Wyposażenie nie jest imponujące, ale w końcu to miejskie muzeum, a nie narodowe. W placówce odbywają się różne imprezy i wystawy czasowe, a o wszystkim można się dowiedzieć z oficjalnej strony muzeum.
Na pierwszych czterech zdjęciach muzeum z zewnątrz, wewnątrz, kasa biletowa oraz spojrzenie do wnętrza restauracji. Trzy kolejne to część zbiorów muzeum.

Pięć następnych zdjęć to eksponaty z sali tortur. Najpierw krzyż pokutny (drugie zdjęcie zrobione za ogrodzeniem kościoła Św. Krzyża), a następnie "konfesjonał" wraz z opisem oraz "łoże sprawiedliwości" również z opisem. Eksponatów jest tam więcej i każdy ma krótką wzmiankę o zasadach działania.

Na koniec kilka zdjęć z wystawy "Kobiety Habsburgów" otwartej 31 sierpnia 2007 roku z okazji setnej rocznicy pobytu w Żywcu Królowej Hiszpanii (więcej w dziale "Wystawy czasowe" na stronie muzeum). Teoretycznie zdjęć w tej części nie wolno było robić, ale skoro nikt nas nie pilnował to skorzystałem z okazji ;) Wśród eksponatów znajdowały się reprodukcje sukni, obrazów, a także oryginalne zdjęcia, książki i przedmioty codziennego użytku. Na trzecim zdjęciu cesarzowa Austrii, Elżbieta Bawarska zwana Sissi.

Panoramicznie

2007-09-13T11:24:00.000+02:00

Poniżej kilka małych panoram wykonanych za pomocą programu Autostitch. Małych, bo złożonych z 2-3 zdjęć. Nie są też doskonałe, bo nie zamierzałem ich nigdy łączyć w większe obrazy i z tego powodu nie użyłem statywu. Jeszcze jedna uwaga - docelowo wysokość miała wynosić 768 pikseli, ale blogger zrobił niemiłą niespodziankę i automatycznie zredukował szerokość zdjęć do 1600 pikseli co zaowocowało odpowiednim zmniejszeniem wysokości - czyli krótko mówiąc zdjęcia są mniejsze niż miały być :/
Na początek Wołowiec i Ostry Rohacz. Niżni Staw Rohacki niestety nie załapał się do panoramy.

Stok Rakonia, a po lewej stronie Przełęcz Zábrať.

To już widok z Przełęczy Zábrať i od prawej: Rohacz Płaczliwy, Ostry Rohacz, Wołowiec i Rakoń. Tu najlepszy powód dlaczego należy używać statywu - efekt jego braku to rozmazana kosodrzewina.

Kolejne zdjęcie to widok w kierunku (od lewej na pierwszym planie) Małego Salatyna, Salatyna i Brestowej. Szczytów w tle po lewej nie znam (można w komentarzach napisać jakie to szczyty i uzupełnię wpis).

Trzy ujęcia w tym samym kierunku z polany przed Spaloną (najpełniejsze na trzecim): Rakoń, Wołowiec, Rohacze, Wyżni Staw Rohacki, Trzy Kopy, Hruba Kopa. Zostały złożone między innymi ze zdjęć 5-7 z tego wpisu.

Od lewej Wołowiec, Ostry Rohacz, Hruba Kopa, Banikov i Prislop oraz Baranec w tle między dwoma ostatnimi - widok z Pacholi.

Na koniec Zamek Spiski z pobliskiego pagórka.

Zamek Orawski

2007-09-04T13:11:00.000+02:00

Ostatniego dnia pobytu na Słowacji zwiedziliśmy Zamek Orawski w miejscowości Orawskie Podzamcze (Oravske Podhradie). Nie jest to rejon Tatr Zachodnich, ale niedaleko od nich. Byłem już tam 6 lat temu i wydawał mi się większy, bogatszy w eksponaty, itd... Oczywiście na zamku odbywają się różne imprezy (np. pokazy sokolników), więc zwiedzanie może być o bardziej atrakcyjne. Nie można zaprzeczyć, że zamek jest świetnie zachowany, nie jest to ruina. Pogratulować natomiast należy temu kto układał informację w języku polskim (zdjęcie 2) - "tyszeń", "zatwarte" - podejrzewam, że tak jest od lat i jeszcze tego nie zmieniono... Na pierwszym zdjęciu kasa.

Po lewej spojrzenie na pierwszą bramę. Tam zbiera się określona grupa (około 20 osób), wychodzi przewodnik/czka, zamyka bramę i zaczyna się zwiedzanie. Nie ma opcji zwiedzania bez przewodnika/czki. Na drugim zdjęciu widok z góry na dziedziniec i rzekę Orawę (i kolejną grupę wchodzącą na zamek). Na kolejnych zdjęciach: spojrzenie na zamek z dziedzińca, na ostatnim na Kaplicę świętego Michała (dodatkowa, płatna część do zwiedzania - my ją sobie odpuściliśmy).

Wewnątrz meble, stroje, broń, i inne standardowe wyposażenie zamku. W salach z obrazami fotografować nie wolno, a szkoda. Przewodnik/czka otwiera i zamyka każde kolejne pomieszczenie, więc zakaz jest ściśle przestrzegany.

Po lewej rysunek/szkic zamku i okolicy. Po prawej pięć z dziesięciu krzeseł - na każdym z nich inny herb: Słowacji, Czech, Orawy i inne. Na trzecim ściana z jednej sal. W niej to w ramach rozrywki należy odszukać trzy kobiety namalowane na ścianach. Na zdjęciu jedna z nich - w wieży. Na czwartym specyficzne krzesła, na które siadało się okrakiem, tak, aby być podpartym z każdej strony. Dzięki temu nieważne jak suto zakrapiana impreza była, nikt pod stół się nie zsunął. Na ostatnim łoże z baldachimem jednych z właścicieli zamku - ona około 140 cm wzrostu, on 160 cm, pod łóżkiem podnóżek, aby łatwiej było się dostać na górę.

Pień drzewa rosnącego na zamku, czy też w jego okolicach - miało ponad 400 lat. Kolejne cztery zdjęcia to wystawa przyrodnicza. Na zamku w końcu spotkaliśmy niedźwiedzia, a nawet dwa - szkoda, że nie na szlaku, byłoby to wtedy bardziej emocjonujące ;)

W jednej z sal grały dziewczyny z gimnazjum muzycznego, jak ktoś miał drobne (lub grube) to mógł je wspomóc finansowo. Dalej jedno zdjęcie z wystawy etnograficznej, dwa dotyczące mechanizmu zbierania wody w cytadeli (położona ponad 600 m n.p.m.) i na ostatnim jeden z modeli zamku.

Brestová, Salatyn, Pachola oraz Siwy Wierch

2007-09-03T12:31:00.000+02:00

Dzień trzeci i czwarty.
Najpierw Brestová (1902 m n.p.m.), Salatyn (2047 m n.p.m.), Pachola (2166 m n.p.m.) i zejście do Zverovki przez Banikowską Przełęcz (2045 m n.p.m.).
Na Brestovej i Salatynie jak widać na zdjęciach - mleko. Widoki zaczęły się dopiero na Spalonej (2083 m n.p.m.) i Pacholi.

Najpierw zdjęcia z okolic Spalonej w kierunku (od lewej) Małego Salatyna, Salatyna i Brestowej. Drugie to szczyt Spalonej z Banikovem w tle.

Pierwsze to droga do Ťatliakowej Chaty, Przełęcz Zabrat, Rakoń, Wołowiec, Ostry Rohacz i Wyżni Staw Rohacki. Dwa pozostałe to lekkie przesunięcie w prawo i od lewej: Wołowiec, Ostry Rohacz, Płaczliwe, Trzy Kopy i Hruba Kopa.

Pierwsze to znów widok na Wołowiec, Ostry Rohacz i Hrubą Kopę tym razem z Pacholi. Drugie to (od lewej) Banikov i Prislop (2142 m n.p.m.) oraz Baranec (2184 m n.p.m.) w tle między nimi. Trzecie to Banikowska Przełęcz, czwarte i piąte to odpowiednio Spalona Dolina i Pachola widziane z tejże przełęczy.

Dzień później dojazd autostopem na Huty (moment grozy - przy otwieraniu drzwi na asfalt spadło 0.5 litra... ale ocalało i mogliśmy się zabrać) i w górę przez Białą Skałę (1378 m n.p.m.) na Siwy Wierch (1805 m n.p.m.), a stamtąd bezpośrednie zejście do Zuberca przez Przełęcz Palenica (1570 m n.pm.). Po drodze były dwa ciekawe momenty z łańcuchami - niezła zabawa, szczególnie przy wchodzeniu i dla niskich osób ;) Wszystkie zdjęcia (oprócz ostatniego zostały zrobione ze szczytu Siwego Wierchu). Na pierwszych czterech zdjęciach Brestová, Salatyn i inne dzień wcześniej odwiedzone okolice. Na piątym zdjęciu Zuberec, na szóstym spojrzenie w kierunku zachodnim (stamtąd przyszliśmy), na ostatnim Przełęcz Palenica.

Rohačkie Plesa (czyli Stawy Rohackie) i Rakoń

2007-09-01T22:11:00.000+02:00

Dzień drugi, czyli wejście ze Zverovki na Rohačkie Plesa (1719 m n.p.m.) oraz Rakoń (1879 m n.p.m.), szczyt graniczny z Polską, i z powrotem do Zverovki. Zajęło nam to 10-11 godzin wraz z autostopem w dwie strony ;)
Na początek zdjęcia chaty na Zverovce. Potem ostatni parking i sklepik na drodze prowadzącej do Ťatliakovej Chaty (1360 m n.p.m. - tu o chacie po polsku), a do stawów należy kierować się szlakiem niebieskim (skręt w Adamculi). Po drodze mija się pomnik wystawiony na cześć Alexiusa Demiana, uznawanego przez Słowaków za prekursora turystyki na Orawie. Są tam wyryte słowa: "Co miłość w górach stworzyła, niech dobra wola zachowa".

Po pewnym czasie dochodzi się do wodospadów rohackich, a po około 30 minutach do rozejścia się szlaków niebieskiego i żółtego - są tam ławeczki i stoły. Na lewym zdjęciu spojrzenie na Dolinę Rohacką, Osobitą (1687 m n.p.m.) i chyba Babią Górę daleko w tle. Na prawym owe ławeczki i stoły widziane ze szlaku na stawy.

Parę ujęć w kierunku zachodnim, ale jakie konkretnie to szczyty nie wiem.

Po godzinie od ławek dotarliśmy do Wyżniego Stawu Rohackiego. Na pierwszym zdjęciu w tle Wołowiec, na drugim dodatkowo w zasadzie oswojone kaczki krzyżówki.

Kolejne Rohackie Pleso z Przełęczą Zábrať (1656 m n.p.m.) i Rakoniem w tle, a następne z Rakoniem i Wołowcem. Na trzecim Niżni Staw Rohacki (lub Wielki Rohacki Staw) z Ostrym Rohaczem (2088 m n.p.m.).

Następne dwa zdjęcia to Przełęcz Zábrať i stoki Rakonia widziane z zielonego szlaku do Ťatliakovej Chaty.

Ťatliakova Chata z (od lewej) Ostrym Rohaczem i Płaczliwym (2125 m n.p.m.). W środku, przy wejściu, sprytne urządzenie do zgniatania plastikowych butelek. W chacie można zjeść i popić, ale to pierwsze nie było nam dane, gdyż wyłączyli prąd (jakiś remont był). Niedaleko chaty stoi głaz z tablicą na cześć Jána Ťatliaka.

Trzy kolejne zdjęcia to Przełęcz Zábrať z Rakoniem i Wołowcem w tle oraz spojrzenie na Rohacze.

Te zdjęcia to widoki z Rakonia na Wołowiec, polskie Tatry oraz Tatry Wysokie w tle.

Ostatnie zdjęcia to cmentarz partyzantów poległych w Powstaniu Słowackim w latach czterdziestych XX wieku. Znajduje się on przy szlaku żółtym ze Zverovki na Rakoń (do tego miejsca jest droga asfaltowa, można dojechać).

Muzeum Wsi Orawskiej w Zubercu

2007-08-31T21:58:00.000+02:00

W dniach 23-27 sierpnia gościliśmy w słowackich Tatrach Zachodnich i cztery najbliższe wpisy będą skrócie opisywać tamtejszą okolicę.
Nie wiem jak to się stało, ale jedynymi zdjęciami Zuberca jakie zrobiłem są dwa pierwsze zdjęcia (nie mam nawet zdjęć domku, w którym mieszkaliśmy przez te pięć dni...), na których widać głaz z tablicą z nazwiskiem Jan Šiška. Kim dokładnie był, tego nigdzie nie byłem w stanie znaleźć. Na drugim zdjęciu widok w kierunku Brestovej (1902 m n.p.m.), gdzie udaliśmy się trzeciego dnia naszego pobytu w Zubercu.

Dnia pierwszego udaliśmy się do Muzeum Wsi Orawskiej (tutaj informacje praktyczne o muzeum, a tutaj przepisany i skrócony opis poszczególnych obiektów z polskiego informatora, który dostaje się przy wejściu) położonego przy drodze na Zverovkę (Zwierówkę).

Przed wejściem duża mapa całego obszaru muzeum. Parking całkiem pokaźnych rozmiarów (obok scena), a i zjeść można w knajpce/restauracji obok. Jeden z pracowników lub osoba blisko związana z muzeum podwiozła nas Volkswagenem (Passat lub Sharan) od wspomnianego wyżej pomnika do samej restauracji (pieszo zajęłoby nam to godzinkę), przy czym na całym odcinku nie mogliśmy pogadać - skutecznie zagłuszało nas techno ;)
W sumie najeździliśmy się tym autostopem przez pięć dni całkiem sporo, a zatrzymywali się i Słowacy, i Polacy, a nawet Włosi, którzy wzięli oczywiście dziewczyny ;))))

Czas zwiedzania to około jedna godzina, a przez teren muzeum można przejechać się bryczką. W jednym z domków urządzono wystawę "Zuberec na starej fotografii" (całkiem sporo ich zebrano), a w kościółku, gdy weszła większa liczba turystów z zakrystii wychodziła dziewczyna i zaczynała grać na gitarze - całkiem nieźle jej to szło. Gdzieniegdzie były też zwierzątka, które można było pogłaskać tudzież sfotografować, np. baran, kucyk, koza. Dzień, czy dwa dni później muzeum obchodziło 40-lecie swego istnienia, ale my w tym czasie byliśmy dalej i wyżej.

Po drugiej stronie ulicy znajduje się Jaskinia Brestowska. Nie jest udostępniona, wejście zamknięte metalową klapą, a na ścianie wisi tabliczka informacyjna.

Hala Łabowska - Cyrla

2007-08-30T17:16:00.000+02:00

Schronisko na Hali Łabowskiej (1061 m n.p.m.), widok ze szlaku od strony Rytra. Turystów w zasadzie nie było (w sumie szóstka), "zawartość" bufetu też niezbyt imponująca. Może akurat trafiliśmy na taki moment bez turystów, ale niewykluczone, że położenie schroniska również się "przyczynia" do tego - z każdej strony jest to kilka godzin marszu.

To już moment zejścia się szlaków do/z Rytra oraz do/z Łomnicy Zdrój. Stoi tam pomnik "księdza kapelana Władysława Gurgacza i żołnierzy polskiej Armii Niepodległościowej poległych w walkach z UB i KBW w latach 1948-1949." Idąc w kierunku Rytra można trzymać się zielono białych kwadratów, czyli szlaku przyrodniczego imienia Adama hrabiego Stadnickiego (punkt piąty na podanej stronie) i wejść na Wierch Nad Kamieniem (1084 m n.p.m.) i dalej dotrzeć na skałki - widok nieco przesłaniają drzewa i przydałoby się je wyciąć.

To już Hala Pisana (1043 m n.p.m.) i głaz z tablicą - miejsce śmierci żołnierza AK, Adama Kondolewicza. Kiedyś był stamtąd niezły widok, dziś pozostało wpsomnienie. Idąc dalej docieramy do Jaworzyny Kokuszczańskiej (960 m n.p.m.) gdzie stoi kapliczka/szopka świąteczna oraz krzyż z datą 1963 – w tym miejscu zginęło dwoje turystów rażonych piorunem.

Obok skrzyżowania szlaków na Cyrlę, Nowy Sącz, Halę Łabowską stoi jedna z tablic opisująca szlak Stadnickiego, a nieco dalej ustawiono mapę Beskidu Sądeckiego, ławeczki i zrobiono miejsce na ognisko.

Na koniec Cyrla, prywatne schronisko państwa Świtałów, niegdyś gospodarzy na Hali Łabowskiej. Małe, ukwiecone, blisko od Rytra (około godzinki).

Na koniec droga, którą postanowiono poprowadzić do miejsca zwanego Za Halą - są to trzy domki stojące na szlaku czerwonym. I niby nic dziwnego w tym wszystkim gdyby nie to, że panowie zostawili pod owymi domkami zwały ziemi - ot, wyrównał spych zbocze i zepchnął ziemię niemal na domy. Mieszkańcy zadowoleni nie byli/nie są, ale kto by tam słuchał narzekań kilku ludzi, gdzieś tam w górach...

Radziejowa i Obidza

2007-08-22T17:44:00.000+02:00

Wieża widokowa na Radziejowej (1262 m n.p.m), regulamin korzystania z niej i Pomnik 1000-lecia chrztu Polski. Dalej tablica informacyjna i widok na wspomnianą w poprzednim wpisie Halę Konieczną. Więcej zdjęć z wieży nie będzie, gdyż widoczność była kiepska. Mimo to widać było Pieniny, zarys Tatr oraz antenę na Jaworzynie Krynickiej.

Kolejne zdjęcia przedstawiają bacówkę na Obidzy. Jest to jedyne schronisko, na które nie trzeba wchodzić, ponieważ można swobodnie wjechać na samą górę z Piwnicznej Zdrój przez Kosarzyska - cały czas asfaltem (a po kratkach betonowych można jechać i dalej). Na siódmym zdjęciu najwyższa góra to Eliaszówka (1024 m n.p.m) - pod jej szczytem znajduje się turystyczne przejście graniczne. Warte wspomnienia, bo ze szlaku nie odbija żadna ścieżka w bok na granicę w stronę Słowacji, za to na znaku i drzewach są niebieskie wstążki i chyba nimi należy się kierować, aby gdzieś dojść.

Na koniec spotkane po drodze zwierzaki: pasikonik zielony, padalec zwyczajny i motyl nocny krasopani poziomkówka.

Hala Konieczna - Przehyba - Bereśnik

2007-08-21T14:08:00.000+02:00

Trasa: Rytro - Przehyba - Bereśnik i z powrotem (z tym, że droga powrotna wiodła "na dziko" przez pola do Szczawnicy-Leszczyny i dalej już niebieskim szlakiem ze Szczawnicy na Przehybę). Dystans około 34 km (tyle wykazała metoda "nitką po mapie"), czas przejścia około 12 godzin.

Na Przehybę można wejść "bezpośrednio" niebieskim szlakiem lub przez Halę Konieczną (zamiast dalej iść niebieskim szlakiem wystarczy trzymać się głównej leśnej dróżki, a po pewnym czasie skręcić na szlak narciarski - miejsce to jest oznakowane). Pierwsze sześć zdjęć właśnie z Hali. Na trzecim pasmo Radziejowej i sam szczyt z wieżą widokową na czwartym - a w zeszłym roku wątpiłem czy ją zbudują ;) Piąte i szóste to pomnik partyzantów. Siódme zdjęcie to miejsce zejścia się szlaków niebieskiego z Rytra i narciarskiego z Hali Koniecznej.

Kolejne pięć zdjęć to schronisko na Przehybie: na zewnątrz, wewnątrz i widok z tarasu. Piąte zdjęcie to stacja przekaźnikowa (jeśli dobrze zapamiętałem to 75-metrowa, a miała być nawet dwa razy większa). Na czwartym zdjęciu Tatry - jeszcze je widać, jak nie zetną lub nie skrócą tych drzew to za parę lat z widoku pozostanie tylko wspomnienie.

To już Przełęcz Przysłop (840 m n.p.m.) między Dzwonkówką (983 m n.p.m.), a Skałką (1163 m n.p.m.) i pamiątkowa tablica ku czci partyzantów Armii Krajowej.

Na koniec schronisko na Bereśniku na zewnątrz i wewnątrz. Trzecie zdjęcie to wyciąg krzesełkowy na Palenicę, czwarte to spojrzenie na Szczawnicę.

Pałac i kościół w Szałszy

2007-08-18T12:58:00.000+02:00

Szałsza, wieś na północ od Gliwic przy drodze krajowej nr 78. Jadąc od Gliwic należy w Szałszy skręcić w lewo tuż za zajazdem (jeśli celem jest drewniany kościół) lub kilkadziesiąt metrów dalej na Zbrosławice, a w chwilę potem znów w lewo, jeśli celem jest główna brama wjazdowa do pałacu. W chwili obecnej pałac wraz z parkiem jest terenem prywatnym, więc wstęp wzbroniony (co autorowi tej notki oczywiście nie przeszkadzało). O historii pałacu można poczytać na przykład tu.
Na końcu drogi prowadzącej do kościoła stoi tablica informacyjna odnośnie Szałszy, pałacu i kościoła (zdjęcia 1 i 2) wraz z mapką wybranych punktów turystycznych powiatu tarnogórskiego podzielonych na trasy.

Kolejne cztery zdjęcia to widok na pałac od strony pól. Można też tamtędy wejść na teren parku, gdyż płot nie jest do końca ustawiony.

Dwa następne od strony kościoła. Ta brama jest zamknięta.

Te cztery zostały zrobione już po wejściu na teren pałacu - otwarta na oścież brama oraz wjeżdżający i wyjeżdżający rowerzyści to zaproszenie, z którego grzech nie skorzystać. Widok od strony parku i kościoła oraz dwa zbliżenia na tylne wejście.

Główna brama, mostek, staw i ujęcie pałacu od frontu. Na ósmym zdjęciu konie należące do Klubu Jeździeckiego "Nowy Dwór".

Cztery zdjęcia drewnianego kościoła. Na pierwszym dojście do bramy do parku.

Na trzech kolejnych zdjęciach tablica grobowa rodziny von Groeling, ostatnich właścicieli pałacu. Znajduje się ona na tyłach kościoła. Na czwartym tablica informacyjna dotycząca kościoła, będącego częścią Szlaku Architektury Drewnianej.

Ostatnie zdjęcie to grób rodziny Kytzia (znajduje się obok tablicy grobowej rodziny von Groeling). Jednyną informację jaką o nich znalazłem jest tekst z tej strony w akapicie Powiat tarnogórski/Szałsza "(...)po pożarze z 1784 odbudowany staraniem rodziny Kytzia (...)".

Spišský Hrad

2007-08-04T22:15:00.000+02:00

Położony na Spiszu, górujący nad miasteczkiem Spišské Podhradie Zamek Spiski jest jednym z największych kompleksów zamkowych w środkowej Europie. Więcej informacji pod tym adresem (jest też wersja polska).
Jadąc głównymi drogami należy kierować się na drogę łączącą Poprad i Prešov (zamek jest mniej więcej w połowie drogi między tymi dwoma miastami). Jednak jadąc od przejścia granicznego Piwniczna Zdrój-Mniszek nad Popradem można "zwiedzić" Słowackie wsie i drogi i wybrać trasę biegnącą kolejno przez: Starą Lubovnę, Plavnicę (tutaj należy skręcić na Šambron), Torysę (skręt na Brezovicę) i prosto przez Nižný Slavkov do Bijacovce, a stamtąd już widać zamek. Jeśli chodzi o odległość to można to nazwać skrótem. Jeśli chodzi o stan drogi to bardzo źle jest między Nižným Slavkovem, a Bijacovcami - dostarcza emocji ze względu na stan nawierzchni oraz szczególnie dużo kiedy trzeba wyprzedzać ;) Ogólnie jest krócej, jeśli chodzi o kilometry, ale czy szybciej...
W sumie warto było tam pojechać. Pogoda trafiła się wspaniała (a nawet za), widoki całkiem niezłe i to nie tylko z samego zamku (m. in. Góry Lewockie, Tatry) i szkoda tylko, że sam zamek jest dość ubogi w eksponaty.
Pierwsze dwa zdjęcia z drogi prowadzącej do zamku, kolejne dwa z parkingu. Parking jest spory, a co najważniejsze - bezpłatny. Niektórzy szukając zacienionych miejsc parkowali na owej drodze dojazdowej (wysokie krzaki i drzewka po jednej stronie pobocza), inni chyba z chęci oszczędności i niewiedzy, że płacić nie trzeba. Następne zdjęcie to widoczny z podejścia do zamku tunel Branisko (więcej o nim tutaj). Szóste to widziany z tego samego miejsca parking. Siódme zostało zrobione po przejściu przez główną bramę (i zakupie biletu - możliwość robienia zdjęć bezpłatna) i jest na nim wejście na górny zamek (uwaga - ślisko).

Kolejne 25 zdjęć to górny zamek w różnych miejscach.

Te dwa zdjęcia to kuchnia - najlepiej urządzone pomieszczenie.

Trzy pierwsze to eksponaty ustawione w głównym holu. Czwarte to kaplica, a piąte to szable wiszące w pomieszczeniu zwanym salą tortur - niestety strasznie nie było.

Następne pięć zdjęć zrobiłem z wieży zamkowej. Widać kolejno: miasteczko Spišské Podhradie; skrzyżowanie głównej drogi Poprad/Prešov z drogą z Bijacovce (tam skąd prowadzi wyżej opisany "skrót"); parking; dwa ujęcia dolnego zamku.

Jest na zamku lorneta pozwalająca na bliższe zapoznanie się z okolicą zamku (60 koron, a ile czasu nie pisze). Ławeczki pod wieżą zamkową, na których można posiedzieć. A przy odrobinie szczęścia można zaobserwować drapieżnego ptaka (zdjęcie 4), ale co to za jeden - nie wiem.

Dwa ujęcia wieży zamkowej - wejście kręte, wąskie i niskie, więc nie dla wszystkich.

Zatrzymując się na chwilę na dziedzińcu górnego zamku można było poobserwować proces formowania i zdobienia glinianych dzbanuszków. Wypalanie następowało w jednym z pomieszczeń w tle.

Następne 8 zdjęć to dolny zamek. Na pierwszym tablica informacyjna z planem zamku. Wzdłuż niemal całego muru można pospacerować co trochę czasu zajmuje. Na piątym zdjęciu dróżka z Spišskiego Podhradia do dolnej bramy. Siódme i ósme to wiadomo co.

Po lewej stronie zdjęcia wspomniana wyżej główna brama, w centrum i z prawej (oraz za mną - czego oczywiście nie widać) sklepiki z pamiątkami, napojami i czymś do zjedzenia. I co ważne - jest też toaleta.

Na czwartym zdjęciu tej notki widać słup z tabliczkami okolicznych szlaków. Idąc żółtym szlakiem z dolnej tabliczki, mijając parking i wchodząc nieco pod górę widać Dreveník - jedne z największych i najstarszych wierzchołków trawertynowych w Słowacji - a także jeden z najstarszych obszarów chronionych w Słowacji.

Ostatnie ujęcie Zamku Spiskiego z górki, którą widać po lewej stronie pierwszego zdjęcia tej notki.

Stary Sącz - rynek

2007-07-24T20:55:00.000+02:00

Będąc w Starym Sączu w roku ubiegłym byłem świadkiem całkowitego remontu płyty rynku (i okolic). Będąc w tym roku już wiem dlaczego. Stary Sącz obchodzi 750-lecie swego istnienia. Pierwsze zdjęcie właśnie z roku 2006, reszta z 2007 - dzieli je 367 dni.

Ale nie to jest przyczyną powstania tej notki. Jest nią znak informujący o opłatach za parkowanie na starosądeckim rynku (ostatnie zdjęcie), który z racji ich wysokości wzbudził moje zdziwienie. Możliwe, że mało widziałem, lecz tak niskich stawek opłat w centrach miast jeszcze nigdy.

150-lecie stacji kolejowej w Tarnowskich Górach

2007-06-16T19:07:00.000+02:00

Z okazji 150-lecia powstania stacji kolejowej w Tarnowskich Górach na dworzec wjechały dziś trzy parowozy. Do wszystkich można było wsiąść, pooglądać i zrobić zdjęcia każdej śrubki ;) Dwoma z nich można było pojechać dalej w kierunku Kalet lub Radzionkowa, jeden został na dworcu. Wszystkie parowozy są właśnością muzeum w Chabówce. Niestety pogoda nie dopisała i w momencie wjazdu padało (odbiło się to też na frekwencji, aczkolwiek sporo ludzi przyszło). Potem nieco się polepszyło, ale o błękitnym niebie można było jedynie pomarzyć, w związku z czym zdjęcia zbyt atrakcyjne nie są (o ile w ogóle są ;P)
Pierwszy to Ty2-953.

Drugi to Tr12-25. Ten właśnie został na stacji, aby można było go "pozwiedzać". Jeden z wagonów okazał się jadalnią, lecz niczego nie serwowali :( Niektóre zdjęcia czarno-białe - takie pseudo retro :)

Trzeci to OKz32-2. Na ostatnich zdjęciach zabytkowy wagon pasażerski - do przedziału wsiadało się bezpośrednio z peronu.

Oczywiście z uwagi na taką rocznicę nie mogło zabraknąć przemówień, VIP-ów i orkiestry. Niestety byłem tak zajęty parowozami, że nie mam żadnego zdjęcia z tego momentu. Zdążyłem jedynie na wymarsz całej ekipy w kierunku Tarnogórskiego Centrum Kultury ("Dom Kolejarza") i na zdjęciach po kolei wspomniana orkiestra, sztandary i chór. Na ostatnim zdjęciu, udzielający wywiadu Polskiemu Radiu Katowice, profesor Jerzy Buzek. Obecny był także minister transportu Jerzy Polaczek, ale on już jest na tej stronie więc w tym wpisie go nie będzie.

Chrabąszcz majowy

2007-05-20T21:33:00.000+02:00

Chrząszcz z rodziny żukowatych o rozmiarach 25-35 mm jest powszechnie występującym w Polsce owadem. Można go spotkać w okresie od maja do lipca. Ich przysmakiem są dęby i na nich właśnie zostały sfotografowane (a konkretnie na dębie w Kamieńcu). Na czterech zdjęciach chrabąszcze w trakcie rójki.

Przekąska

2007-05-14T17:35:00.000+02:00

W roli pożywienia (jeśli dobrze zidentyfikowałem) występuje zorzynek rzeżuchowiec. Dość nieroztropny motyl stał się śniadaniem dla samicy kwietnika. Pająk ten jest dość ciekawym stworzonkiem. Podobnie jak krab może poruszać się na boki dzięki umieszczonym poziomo przednim parom odnóży. Samica może zmieniać kolor z białego na żółty na co potrzeba jej 10-25 dni (w drugą stronę to okres 6 dni). Jest także jednym z nielicznych pająków, które nie budują pajęczyny. Schwytane owady poraża jadem, a następnie wysysa wnętrzności.
Kwietnik został wybrany Europejskim pająkiem roku 2006.

Pyrzowice - samoloty i nowy terminal

2007-05-11T22:10:00.000+02:00

Z lewej McDonnell Douglas MD83 (rejestracja SU BOY) należący do egipskiej linii lotniczej AMC Airlines świadczącej loty czarterowe. Z prawej Embraer ERJ-145 należący do PLL LOT (rejestracja SP LGH).

Kolejne cztery zdjęcia to Boeing 737-800 (rejestracja OK TVC) - trzy z wypychania spod terminala, jedno w momencie oderwania się maszyny od płyty lotniska. Samolot ten należący do czeskiej linii Travel Service, w barwach brytyjskiego operatora telefonii komórkowej O2, został wynajęty przez WizzAir'a w związku z opóźnieniami w dostawie nowych Airbus-ów - troszkę zagmatwane? ;) Zakrzywione końcówki skrzydeł - winglety - poprawiają właściwości aerodynamiczne samolotu, zwiększają zasięg, przyczyniają się do redukcji spalania paliwa oraz pomagają tłumić wibracje.

Z lewej pojazd wypychający samolot spod terminala - jaki typ, jakiej firmy - nie wiem. Z prawej MiG-21 stojący przed parkingiem lotniska. Swoją drogą okropnie pomalowany, barwy ochronne wyglądałyby znacznie lepiej niż te bohomazy :/

Tak wygląda nowy terminal, którym lotnisko w Pyrzowicach zacznie się chwalić od 29 czerwca tego roku. Pierwsze cztery z zewnątrz, cztery z wewnątrz. To najprawdopodobniej pierwsze zdjęcia z wewnątrz, a skoro nigdzie nie było zakazu fotografowania to je tu umieszczę - chyba nikt nie będzie miał nic przeciwko.

Park Miejski w Tarnowskich Górach

2007-05-04T16:30:00.000+02:00

Zajmujący powierzchnię 21,5 hektara park został założony w 1903 roku w rozwidleniu dróg prowadzących do Starych Tarnowic (dzisiejsza ul. Wyszyńskiego - zdjęcie 1) i Rept (dzisiejsza ul. Gliwicka). W parku rośnie blisko 50 gatunków drzew i 10 gatunków krzewów. Przy wejściu od strony restauracji "Parkowa" znajdują się dwa głazy narzutowe - większy ustanowiono pomnikiem przyrody, na mniejszym umieszczono tablicę z wierszem Jana Nowaka, autora "Kroniki miasta i powiatu Tarnowskie Góry". (zdjęcia 3-4). W parku znajduję się staw z fontanną z ustawionymi wokół niego ławeczkami (zdjęcie 2), muszla koncertowa z placem, na którym jakiś czas temu zamontowano 4 kosze do gry (zdjęcie 5), kilka kortów tenisowych (zdjęcie 6), wieżyczka widokowa (zdjęcie 7), "grzybek" - altanka (zdjęcie 8). U podnóża wieżyczki postawiono niegdyś pergolę, na której pięły się kwiaty, ale to już przeszłość - dziwne, że "złomiarze" jeszcze tego nie wycięli (zdjęcia 9-10). Na przeciw placu z muszlą utworzono plac zabaw dla dzieci (zdjęcia 11-12) - w tle tych zdjęć widać wzniesienie, które zimą zamienia się w stok dla sanek i "jabłuszek" - albo jak kto woli "dupolotów" ;) Na ostatnim zdjęciu jeden z mieszkańców parku lub jeden z odwiedzających - kos kąpiący się w stawie z fontanną.
Więcej informacji o parku można znaleźć pod tym adresem (zakładka "teksty").

Muzeum w Bielsku Białej oraz Beskid Żywiecki

2007-05-01T20:18:00.000+02:00

Na początek bielskie muzeum, w którym nie wolno robić zdjęć (poza dwoma miejscami), ale kto by się tam przejmował ;) Dlatego też jakość zdjęć robionych wewnątrz muzeum pozostawia wiele do życzenia.
Zdjęcie z zewnątrz jest z zeszłego roku, gdyż obecnie trwa renowacja elewacji i nici z podziwiania zamku. Z prawej tablica poświęcona Stanisławowi Oczko - zdjęcie jest na tyle wyraźne, że nie będę się rozpisywał kim on był i czym sobie zasłużył na nią.

Schody wejściowe do ekspozycji płatnej (5 zł) - pierwsze miejsce gdzie można swobodnie pstryknąć fotkę. Z prawej... chyba każdy wie, co przedstawia zdjęcie z prawej ;)

Witrażyk w jednym z okien w jednej z sal. Niestety nie wiem kogo przedstawia, nikt nie wpadł na pomysł żeby notować to, co po cichu fotografowaliśmy. Po prawej drugie miejsce swobodnego fotografowania, czyli fortepian. Można było przy nim usiąść i zrobić zdjęcie grupowe, czego nie omieszkaliśmy zrobić, a które zrobiła nam jedna z pracownic muzeum.

Dwa obrazy. Z lewej jeden z czterech Kossaków. Z prawej Peter Michal Bohúň "Spotkanie Marii Stuart z Elżbietą Tudor".

Ostatnie zdjęcie z muzeum - jedna z makiet zamku.

Teraz zdjęcia z pieszej wycieczki, której trasa biegła przez: Ujsoły, Muńcuł (1165 m), Mładą Horę (895 m), Bacówkę na Rycerzowej (1207 m), Wielką Rycerzową (1226 m), Przełęcz Przegibek (1000 m), ponownie Młada Hora i powrót do Ujsoł.
Na zdjęciu z lewej widać fantazyjny płot w Ujsołach, w którym za sztachety robią narty z obciętymi noskami. Po prawej Chyż u Bacy w Mładej Horze. Przy schronisku dziadek wraz z wnukiem (?) ćwiczyli jogę czy coś w tym stylu - w sumie dość specyficzne miejsce ;)

To już zdjęcie z Rycerzowej przy zejściu do bacówki.

Bacówka z bliższej odległości razy dwa.

Także bacówka na Rycerzowej razy dwa, ale widziana z podejścia na Wielką Rycerzową z widokiem na pasmo Pilska (1557 m) i Lipowskiej (1324 m).

Zdjęcie z lewej - Mała Rycerzowa (stamtąd przyszliśmy czerwonym szlakiem z Mładej Hory). Na prawym tabliczka na szczycie Wielkiej Rycerzowej.

Tutaj ledwo widoczna Mała Fatra widziana z czerwonego szlaku prowadzącego na Przegibek (jest jeszcze niebieski, ale on idzie dołem i tam można podziwiać jedynie drzewa).

Schronisko na Przegibku z górującym nad nim krzyżem na Bendoszce Wielkiej (1144 m) po lewej. Samo schronisko po prawej.

Na koniec rozryty zielony szlak prowadzący z Przegibka do Rycerki Dolnej. Wygląda to tak, jakby miano zrobić drogę (?) do schroniska na Przegibku tylko skąd nie wiem, bo po pewnym czasie szlak odbija w dół. Niestety, w przypływie radości z możliwości rycia wzdłuż zbocza, ścięto drzewa z oznakowaniem szlaku (mieliśmy problem właśnie z tym odbiciem w dół), niektóre pnie wywieziono lub ułożono z boku (zdjęcia 1-2), lecz resztę oraz pniaki zepchnięto w dół i w przecudny sposób zatarasowano szlak - zdjęcia 3-5. Po prostu ręce opadają :/

Nieco więcej o Węgierskiej Górce

2007-04-18T11:41:00.000+02:00

Na początek bunkry. Węgierska Górka posiada pięć takich obiektów. Są to schrony bojowe: "WĘDROWIEC", "WĄWÓZ", "WYRWIDĄB", "WALIGÓRA" i "WŁÓCZĘGA", wybudowane na przełomie lipca i sierpnia 1939 roku, z których jedynie "Wyrwidąb" nie brał udziału w walkach 2-3 września 1939 r.
Poniższe zdjęcia przedstawiają pierwsze trzy schrony.
Pierwszy jest "Wędrowiec", obecnie pomnik pamięci narodowej, w którym mieści się utworzone w 1993 roku muzeum, a przed fortem powstał amfiteatr. Na jednej ze ścian wiszą dwie tablice, a pod nimi znajduje się coś w rodzaju urny z "ziemią z miejsc chwały i męczeństwa narodu polskiego". Na ostatnim zdjęciu można poczytać o historii tego obiektu.

To już fort "Wąwóz", częściowo wysadzony.

I ostatni schron bojowy - "Wyrwidąb", który robi okropne wrażenie. Popisany, a w środku miejscowi zrobili sobie kanciapę :/ Kiedyś obok postawiono stolik z dwoma ławeczkami - obecnie deseczek już nie ma, a to, że sam metalowy stelaż się ostał, jest chyba cudem...

Więcej informacji o tych umocnieniach można znaleźć tutaj.

Dnia 21 września 2006 roku skwerowi w centrum Węgierskiej Górki nadano imię Jana Pawła II. Jednocześnie oficjalnie otwarto na terenie gminy Węgierska Górka szlak papieski, który biegnie od Węgierskiej Górki przez Romankę, hale Lipowską, Rysiankę i Boraczą, Cisiec i z powrotem do Węgierskiej Górki - ostatnie zdjęcie przedstawia całą trasę.
Więcej informacji o tym wydarzeniu tutaj.

Ostatnie trzy zdjęcia to:
- słup z przybliżonymi odległościami do wybranych stolic europejskich stojący przed budynkiem Urzędu Gminy,
- rzeka Soła,
- stadion, na którym właśnie odbywał się mecz "Skałka" Żabnica - Pniówek Pawłowice zakończony wynikiem 2:0 dla "Skałki" - miejscowego klubu.

Wycieczka do Węgierskiej Górki

2007-04-16T16:20:00.000+02:00

W zasadzie nie wycieczka, a kameralny wypad, bo w grupce liczącej jedynie 5 osób. Mieszkaliśmy w Domu Wycieczkowym "Świerk" i pierwsze 4 zdjęcia pokazują jak on wygląda na zewnątrz i wewnątrz. Cena noclegu 16 zł, do dyspozycji radio, TV oraz konsola Sony Playstation ;) lecz skorzystaliśmy tylko z radia. Poza tym jest miejsce na ognisko i grill.

Jednym z głównych celów wyjazdu była piesza wycieczka na Baranią Górę (1220 m n.p.m.). Wyszliśmy około godziny 8:30 i według tabliczek informacyjnych mieliśmy dojść na szczyt około 13:00 - dotarliśmy półtorej godziny później. Łącznie przeszliśmy około 26-27 km w czasie 12 godzin.

Pogoda dopisała w 100% - bezchmurne niebo i prażące słońce.

Na lewym zdjęciu Skrzyczne (1257 m n.p.m.) i charakterystyczna wieża radiowo-telewizyjna. Na prawym wiatrołom - obrazek który oglądaliśmy przez połowę trasy na Baranią Górę.

Po lewej jedna z okolicznych miejscowości (Kamesznica Złatna lub Milówka), po prawej śnieg, który towarzyszył nam od ponad połowy trasy.

Kolejny wiatrołom i coraz więcej śniegu.

Widok na Żywiec oraz Jezioro Żywieckie z Hali Radziechowskiej.

Wiatrołom, śnieg - i tak przez cały czas... Sporadycznie natykaliśmy się na skałki wzdłuż szlaku.

Ostatnia prosta przed finałowym podejściem i zarazem najgorzej wyglądający teren. W skrócie - krajobraz jak po wybuchu bomby.

Za nowo powstałą "polaną" czekał na nas w lesie najbardziej wymagający odcinek w postaci poprzewracanych drzew i śniegu, w którym można było się zapaść po pół uda.

I finał - szczyt. A na nim wieża widokowa wraz z odpoczywającą na dole dzielną ekipą w składzie Magda, Ania, Tadek i Maciek. Jestem dumny z dziewczyn, gdyż bez ociągania przeszły całą trasę :) Jeśli chodzi o widoki to mogło by być o wiele lepiej. O ile Małą Fatrę i Skrzyczne widać bez problemu, to Tatry, Pilsko i Babią Górę częściowo zasłaniają drzewa.

Ścieżka prowadząca do schroniska na Przysłopie (900 m n.p.m.) w chwili obecnej zamieniła się w strumyk. Po prawej schronisko (ten "blok" po prawej stronie - chatka po lewej to muzeum PTTK), które właśnie było w remoncie i nic ciepłego do zjedzenia nie było :(

I ostatnie 4 zdjęcia ze "spacerku" zrobione z polany w drodze powrotnej. Pierwsze dwa to Mała Fatra, ostatnie to Tatry.

Wiosna

2007-03-26T21:16:00.000+02:00

Po ledwo zauważalnej zimie daje o sobie znać kolejna pora roku. Powoli, nie spiesząc się, gdyż wycofanie się tej pierwszej daje jej sporo czasu na właściwe rozkręcenie intresu. I tak, na sam początek, rozbudzona pszczoła miodna może swobodnie zapylić kwitnący lepiężnik różowy. Zdjęcia wykonano nad rozlewiskiem Dramy, skąd powinny pojawić się kolejne, jak tylko wiosna się rozkręci i trasa stanie się przejezdna ;)

Otwarcie katowickiego tunelu

2006-12-09T20:06:00.000+01:00

Długo oczekiwany tunel na Drogowej Trasie Średnicowej pod rondem im. gen. Jerzego Ziętka wreszcie otwarty. Dziś o godzinie 12:00 przecięto wstęgę, a po 13:00 puszczono ruch. Poniżej krótka relacja jak to się działo.
Na początek pomnik gen. Jerzego Ziętka, hala widowiskowa "Spodek", szklana kopuła na rondzie oraz fontanna, która znajduje się na środku tegoż ronda. Swoją drogą ciekawe czy generałowi Ziętkowi śniło się kiedyś o tunelu pod rondem.

A to już wjazd do tunelu i jego wnętrze. Te duże urządzenia przy suficie to wentylatory mające na celu doprowadzanie i odprowadzanie powietrza z tunelu, a ilość aktualnie włączonych będzie uzależniona od stężenia tlenków węgla i azotu, które są mierzone odrębnymi czujnikami.

Ujęcie wjazdu do tunelu z okolic mostu na ulicy Sokolskiej oraz z samej trasy.

Wylot w kierunku Chorzowa (zdjęcie po lewej) - z lewej strony w tle biurowiec "Chorzowska 50" i trasa w kierunku Krakowa (zdjęcie po prawej) - z prawej strony osiedle "Gwiazdy".

Po lewej wylot tunelu od strony Krakowa, po prawej zbliżenie kładki dla pieszych nad trasą.
Po lewej wieża wyciągowa z byłej KWK Katowice - "Kleofas". Po prawej mieszkańcy Katowic obserwujący sytuację z mostu na Sokolskiej.

Przygotowania do całej uroczystości, rozciągnięcie wstęgi i ustawieni goście oraz media. Należy zauważyć, iż autor bloga wbrew poleceniom policji nie opuścił tunelu i wmieszał się między reporterów, co dało mu okazję do obserwowania całej uroczystości, a także otrzymania broszurki, podobno przeznaczonej tylko dla zaproszonych gości - mówili, że przygotowano jedynie 200 sztuk ;D

Prezydent Katowic (wybrany niedawno na trzecią kadencję) Piotr Uszok z lewej strony i minister transportu Jerzy Poloczek po prawej.

Arcybiskup metropolita katowicki Damian Zimoń po lewej i cała "ekipa" VIP-ów po prawej. Były oczywiście przemówienia i poświęcenie trasy przez arcybiskupa.

Moment przecięcia wstęgi (reszta zdjęć z tego okresu wyszła bardzo niewyraźna) oraz należąca do Kancelarii Prezesa Rady Ministrów limuzyna, którą minister transportu Jerzy Polaczek dotarł do Katowic.

Po lewej tłum na moście na ulicy Sokolskiej oczekujący na pierwsze samochody, po prawej ekipa TVP ustawiająca kamerę w celu sfilmowania wydarzenia.
I wreszcie ruszyli, prowadzeni przez dwa radiowozy kierowcy i motocykliści mogli swobodnie zagłębić się w 650-metrowy tunel.

Dwa ostatnie zdjęcia - z lewej puściutki tunel, a z prawej już czynny. Za zejście na dół w celu zrobienia ostatniego zdjęcia można było dostać mandat, ale dziś w miarę pobłażliwi byli ;)

I tylko śniegu brak...

2006-12-03T21:26:00.000+01:00

Jak w temacie. Pierwsze dni grudnia, liście już dawno opadły, temperatura coraz niższa, ale wciąż kolorowo. Ciekawe jak długo...

Kraków Balice - lotnisko

2006-10-26T20:19:00.000+02:00

Prawdę mówiąc lotniskiem w Balicach zachwycać się nie powinno, bo małe jest i nie ma czego oglądać - chyba, że ktoś lubi oglądać ludzi stojących w kolejce do odprawy ;) Tarasu widokowego nie ma, aby można było popatrzeć na samoloty i pasy startowe. Zamiast tego są kratki, przez które nic nie przejdzie, a zdjęcia bez niej są możliwe tylko przy mocnym zoom-ie. Dla pasjonatów startów i lądowań samolotów pozostają jedynie okoliczne pagórki i dobre teleobiektywy. Sytuacji nie ratuje nawet szynobus, w którym o czymś tak egzotycznym jak świeże powietrze można jedynie pomarzyć :/ (dobrze, że jazda trwa "jedynie" 15 minut). Krótko podsumowując - lotnisko w Balicach do atrakcji turystycznych nie należy.

W wodzie pływa i rak się nazywa

2006-10-24T20:45:00.000+02:00

A konkretnie rak pręgowaty (może mało wyraźne zdjęcie, ponieważ był w wodzie). Wedle kilku źródeł rak ten może przeżyć nawet w bardzo zanieczyszczonych zbiornikach. Nic więc dziwnego, że udało się go spotkać na Dzierżnie Małym ;) Od razu prostuję wszelkie uwagi na temat braku prawego szczypca - już go nie miał, kiedy go fotografowałem.

Chaty na Raczy

2006-10-14T11:43:00.000+02:00

Oto wspomniane Chaty na Raczy (935 m n.p.m.). Dojście z Wielkiej Raczy zajmuje ok. 30 minut, a ze słowackiej strony można tam wjechać wyciągiem. Zresztą wyciągów po drodze jest mnóstwo, a jak widać na ostatnich dwóch zdjęciach zapewne będzie więcej - Słowacy wycinają całe stoki. Po drodze można jeszcze zajrzeć do "skalnych dziur" - jak uda się wam je znaleźć ;)
To co zobaczyliśmy na Chatach wprawiło nas w osłupienie. Ściana wspinaczkowa, zjeżdżalnia dla dzieci i trampolina, park linowy , rowery i hulajnogi terenowe do wypożyczenia, jazda konna i wreszcie letni tor saneczkowy/bobslejowy - wesołe miasteczko w wersji mini.
Więcej informacji na temat cennika i innych atrakcji pod adresem www.velkaraca.sk

Na szlaku Zwardoń - Wielka Racza i dalej...

2006-10-12T14:20:00.000+02:00

W zasadzie wędrówki nie zaczęliśmy od Zwardonia, ale od chatki studenckiej Skalanka, w której spędziliśmy 3 dni. Nasza wędrówka wyglądała tak: chatka na Skalance - Wielka Racza - Chaty na Raczy - Oscadnica Lalikovici - Kikula - chatka na Skalance. Było to ok. 28km i zajęło nam to 11 godzin i raz nielegalnie przekroczyliśmy granicę na Kikuli podczas powrotu ;) Poniżej cztery zdjęcia chatki i jej wnętrza - w środku jest nawet huśtawka ;)

Kolejne dwa zdjęcia z okolic turystycznego przejścia granicznego na Słowację - Vrescowske Sedlo (760 m n.p.m.) Byliśmy akurat świadkami budowy drogi, tylko niezbyt wiadomo skąd dokąd i po co ją robią - zresztą robią ją tylko Słowacy, po polskiej stronie jest łąka :) Takich przejść turystycznych od Zwardonia do Wielkiej Raczy jest pięć.

Następne dwa z Kikuli (1087 m n.p.m.) skąd widać Tatry, a gdzie również jest takowe przejście graniczne. Na starszych mapach czerwony szlak omija Kikulę, więc byliśmy odrobinę zdziwieni tym widokiem. Te białe kreski to oczywiście samoloty :)

Na następnym widok na Rycerkę Kolonię i wreszcie schronisko na Wielkiej Raczy (1236 m n.p.m.)

Trochę wyżej nad schroniskiem stoi wieża widokowa, z której można zobaczyć Tatry, obie Fatry i góry czeskie. Przy dobrej widoczności można zobaczyć Pradziada (1492 m n.p.m.) z Czech (charakterystyczna wieża na szczycie).
Z bliższych okolic widać oczywiście Pilsko, Babią Górę, Rycerzową, Bendoszkę Wielką, schronisko na Przegibku i wiele innych szczytów - w środku schroniska jest poglądowa panorama, a tym co jest umieszczone na wieży widokowej nie należy się sugerować, bo wg tego Żywiec jest tam gdzie Babia Góra ;) Na poniższych zdjęciach nie widać wszystkiego, głównie są to Tatry i Fatra.

Na tych dwóch ostatnich zdjęciach jest schronisko na Przegibku (1000 m n.p.m.) oraz kolejne przejście turystyczne na Słowację w kierunku Chat na Raczy.

Muzeum browaru w Żywcu

2006-10-10T20:24:00.000+02:00

Muzeum otwarto na początku września tego roku. Zwiedzanie zajęło nam 2,5 godziny, ale było warto. Obejmuje ono część muzealną oraz aktualnie działający browar (puszkownia, butelkownia, kadzie, itp.). Cena biletu za zwiedzanie wszystkiego wynosi 15zł (w tym wliczona jest degustacja piwa Żywiec o pojemności 0.3 l) i każdy zwiedzający otrzymuje gratis - szklankę ;) W trakcie zwiedzania podano nam mnóstwo informacji, zgromadzono sporo eksponatów, a wystrój poszczególnych sal jest ciekawy. Jedyne czego brakowało to jakiegoś krótkiego folderu informacyjnego, aby ogólnie się zorientować w temacie.
Oficjalna strona muzeum
Poszczególne zdjęcia przedstawiają:
ZDJĘCIA 1 i 2 - wejście do muzeum browaru
ZDJĘCIE 3 - nasza przemiła przewodniczka :)
ZDJĘCIE 4 - kanapa przy kasach
ZDJĘCIE 5 - plan muzeum
ZDJĘCIE 6 - drzewo genealogiczne Habsburgów z Żywca
ZDJĘCIE 7 - makieta browaru
ZDJĘCIE 8 - jęczmień (obok była też tuba z chmielem)
ZDJĘCIE 9 - barman ;)
ZDJĘCIE 10 - kręgielnia
ZDJĘCIE 11 - niektóre z widokówek
ZDJĘCIE 12 - sztandar Związku Zawodowego Robotników Browarowych
ZDJĘCIE 13 - zdjęcia z czasów PRL-u
ZDJĘCIA 14 i 15 - szklanki i etykiety, mnóstwo tego było
ZDJĘCIA 16-18 - warzelnia i puszkownia (strefa zagrożenia hałasem)

Zespół parkowo - pałacowy w Świerklańcu

2006-10-02T13:05:00.000+02:00

Do parku w Świerklańcu bardzo łatwo trafić, wjazd jest tuż przy skrzyżowaniu dróg łączących Tarnowskie Góry, Piekary Śląskie i Siewierz. Park założył ród Donnersmarcków, niegdyś stały tam ich zamek oraz tzw. "Mały Wersal" - zniszczone zostały w 1945 roku, a ruiny wysadzono w powietrze w roku 1961.
Na zdjęciu pierwszym wejście do parku, a właściwa główna brama zdobi obecnie wejście do chorzowskiego zoo. Na drugim zdjęciu staw w centrum parku.

Kościółek z końca XIX wieku i mauzoleum Donnersmarcków z początku XX wieku. Zbudowany wg projektu Juliusa Raschdorfa. Zniszczony i splądrowany w styczniu 1945 roku, odbudowany w 1957. Na drugim zdjęciu widać miedzianą figurę Anioła Pokoju.

Dwie z sześciu rzeźb Emanuela Fremieta z 1872 roku z jego sygnaturą, przedstawiające konia i jelenia. Stoją w centrum parku przy basenach i fontannie (również autorstwa Fremieta) - trzecie i czwarte zdjęcie. To jedyne pozostałości po "Małym Wersalu".

Herb Donnersmarcków na froncie Pałacu Kawalera. Zbudowany na początku XX wieku wg projektu Ernesta von Ihne. Ze zniszczeń dokonanych w 1945 roku przetrwał tylko pałac.

Zespół parkowo - pałacowy w Pławniowicach

2006-09-25T11:55:00.000+02:00

Zaraz za jeziorem pławnowickim i Kanałem Gliwickim, stoi świetnie wyglądający pałac. Była siedziba rodu Ballestremów, obecnie mieści się tutaj Dom Rekolekcyjny Diecezji Gliwickiej. Za pałacem znajduje się park, w którym rośnie kilka egzotycznych drzew (np. miłorząb japoński, cypryśnik błotny).
ZDJĘCIE 1 - front pałacu
ZDJĘCIE 2 - kaplica
ZDJĘCIE 3 - wnętrze kaplicy
ZDJĘCIE 4 - dziedziniec wewnętrzny
ZDJĘCIE 5 - neogotycka figura madonny
ZDJĘCIE 6 - pomnik hrabiego Franciszka II von Ballestrema
ZDJĘCIE 7 - mozaika przedstawiająca św. Floriana polewającego pałac pławniowicki, chroniąc go w ten sposób przed pożarem
ZDJĘCIE 8 - zbliżenie na balkon
ZDJĘCIE 9 - kapliczka przy skrzyżowaniu obok pałacu
ZDJĘCIA 10 i 11 - wypisane przy kapliczce imiona i nazwiska mieszkańców Pławniowic poległych w I wojnie światowej

Pałac Paczyńskich w Bycinie

2006-09-22T10:41:00.000+02:00

Pałac (trzykondygnacyjny z arkadowymi krużgankami) wybudował kanclerz księstwa opolsko-raciborskiego Leopold Albert Paczyński. Stało się to w kilkanaście lat po przemarszu Jana III Sobieskiego pod Wiedeń, gdy pisarzem ziemskim był Leopold Albrecht Paczyński, który ów przemarsz pomiędzy Gliwicami, a Tarnowskimi Górami obszernie opisał. Pałac został przebudowany w 1867 roku; zniszczony w 1945. Jak widać na zdjęciach dziś pałac tylko z nazwy - jest to jedna wielka ruina. Pozostał jedynie portal z herbem Paczyńskich z napisem pod nim "Albertus Leopold comes a Tencin Anno D 1700". Kiedyś zaczęto renowację budynku - aż jedna ściana jeszcze jakoś wygląda (zdjęcie nr 3). Kiedyś można było wejść do środka. Dziś można jedynie "podziwiać" wielki trzypiętrowy budynek otoczony ledwo stojącymi rusztowaniami, który się sypie...

Kanał Gliwicki

2006-09-18T13:42:00.000+02:00

Nad Kanałem Gliwickim przechodziliśmy trzykrotnie. Najpierw przez nieczynny most kolejowy, który powoli zaczyna się sypać (zdjęcie nr 3). Przy okazji obfotografowaliśmy barkę z miałem węglowym. Drugie przejście było już nielegalne, bo przez śluzę "Dzierżno" ;)(zdjęcia nr 6,8,9). Ciekawym elementem jest tablica wmurowana w sieni budynku śluzy (zdjęcie nr 7). Nie potrzebna jest znajomość języka niemieckiego, żeby zrozumieć co na niej jest napisane. Ostatni raz przejeżdżaliśmy przez kanał w Pławniowicach (zdjęcie nr 10).

Dzierżno Małe, Dzierżno Duże i Pławniowice

2006-09-15T11:03:00.000+02:00

Na początek Dzierżno Małe o godzinie 8:00. Woda była w miarę czysta. Na trzecim zdjęciu myjące się kaczki.

To już Dzierżno Duże około godziny 10:00. Wyglądało, że woda jest tu czyściejsza, ale miejscami zbierała się piana - o śmieciach na brzegu nie wspominając :/ Na trzecim zdjęciu scena z "Ptaków" Alfreda Hitchcocka ;) Niestety nie wiem co to były za ptaki.

I na koniec Pławniowice, godzina 13:30. Mapka poglądowa, blaszkodziobe i łódki. Tutaj woda była w najgorszym stanie.